Af en toe voel ik mezelf wel echt een soort sloddervos, één van die momenten was net. Toen ik net binnen kwam en mijn overvolle bureau beladen met kledingstukken, douchegel en rondslingerende sokken zag, schrok ik me - eerlijk gezegd - toch wel een hoedje. Gelukkig troost ik mezelf dan dat er ergere mensen zijn.. Maar wat nou als er onverwachts bezoek komt en ik diegene dus maar moet verwelkomen in een onopgeruimde kamer? Lijkt me niet zo, eh, netjes. Op dit moment zit ik op mijn bed - dat, wonder boven wonder, wél opgeruimd is - en luister ik naar een dj die Tony heet. Ik had geen idee dat er zulke goede christelijke house bestond! Zó veel mensen hebben vooroordelen wanneer ze aan christenen denken, echt heel jammer. Wedden dat je, toen je het woord 'christelijke' zag staan, misschien wel dacht aan Jehova getuige of nette dames met rokken tot onder hun knie? Over dit onderwerp schrijf ik vast nog meer in mijn volgende blogs.
Vandaag was het zowel een leuke als minder leuke dag: ik heb goede punten gehaald, maar de meest afschuwelijkste, gruwelijkste, vre-se-lijk-ste toets ging vanochtend van start: de rekentoets.
'De bel gaat. Een paar seconden te laat loop ik zachtjes het lokaal binnen. Gelukkig is nog niemand begonnen met de toets en zie ik een paar mensen zuchtend van frustratie naar hun beeldscherm kijken: die hebben er vast ook geen zin in. Net wanneer ik achter de computer naast mijn klasgenote schuif, word ik geroepen. Nee, daar mag ik niet zitten. Er wordt me een computer aangewezen récht voor het bureau van de surveillanten. Geweldig! Lopen er ook nog eens mensen achter me langs terwijl ik die belachelijke toets zit te maken. Ik slaak een zucht. En dan is het zo ver, we mogen beginnen. Bijna niemand uit mijn klas weet dat ik zeer waarschijnlijk - is nooit getest wegens het vele geld - dyscalculie heb. Dyslectie, maar dan met rekenen, zeg maar. Ik probeer me te concentreren en staar naar de som op het beeldscherm, terwijl ik het geklik van muizen van mijn klasgenoten probeer te negeren. Zelfs het zachte geritsel van kladblaadjes leidt me nog af, eigenlijk... Na twee lange minuten de oplossing te hebben gevonden, kom ik bij de volgende som. Eh, hoe berekende ik dat ook al weer? Shit. Zoekend kijk ik om me heen naar de reactie van mijn klasgenoten op de toets, maar ik zie niets anders dan geconcentreeerde blikken en het drukke geschrijf op de A4'tjes. Hmm, misschien moet ik eens op mezelf gaan letten, in plaats van op anderen, denk ik terwijl ik frons. Maar zelfs de muur is nog interessanter dan die cijfertjes die op het scherm voor mijn ogen dansen.... Dit is echt afschuwelijk. Ongeveer een half uur later ben ik tien sommen verder. Jep, ik bereid me maar voor op een één...
Ik kijk op de klok. Het zweet breekt me uit. Ik heb niet zolang de tijd meer, en omdat ik helemaal óp ben, besluit ik de laatste vragen maar te gokken. Als ik om me heen kijk, zie ik dat ik de enige nog ben die zit te werken, op één meisje na dat een uur later kwam vanwege de tandarts. Zie je wel, denk ik verdrietig. Ik ben de laatste, en óók nog eens de slechtste... Met lood in mijn schoenen lever ik mijn instructieblaadjes in en trek ik de deur achter me dicht. En natuurlijk, hoe had ik het ook kunnen vergeten: na afloop van de toets gaat iedereen natuurlijk alles nabespreken. En dus loop ik naar een goede vriend van me, in plaats van naar het groepje waar ik eigenlijk naartoe zou willen lopen. 'En, hoe ging het?', vraagt hij lachend. 'Slecht. Ik heb sowieso een 1'. Ik ben blij dat hij me daarna geruststelt, want het blijkt dat je nog gewoon herkansingen kan krijgen. Maar toch is het niet leuk om straks zo'n laag cijfer terug te zien... Het voelt alsof je een mislukkeling bent. Een jongen uit mijn klas roept dat ze toets makkelijk was. Hij draait zich om en vraagt ook aan me hoe het ging, waarop ik antwoord dat ik er niets van snapte en het verpest heb. 'Hoe kan dat nou? Het was simpel'. Ik leg mijn hoofd op mijn armen en leg de situatie uit. Gelukkig snapt hij het een beetje. Rekenen, het is en blijft my worst enemy'.
Zometeen ga ik maar eens mijn geschiedenis huiswerk maken, om vervolgens wat lavendelolie op mijn kussen te doen en lekker mijn bed in te ploffen. De laatste tijd kijk ik er erg naar uit om te gaan slapen! Ik heb ook dringend genoeg slaap nodig, want de proefwerkweek - een tijd voor mij van piekeren en klagen - is weer voorbij Waar zou ik deze nacht over dromen?
(Dit stuk is geschreven vorige week dinsdag, maar nu pas geplaatst)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten