Als kind had ik het niet zo op winkels...

Vroeger, als klein kind, had ik er een hekel aan om naar kledingwinkels of saaie huishoudelijke warenhuizen (behalve de Ikea) te gaan. Ik vond het verschrikkelijk als mijn moeder kleding stond uit te zoeken of stond te snuffelen tussen de koopjes bij de HEMA. Gelukkig werden we er niet vaak mee naar toe genomen, dat was wel een voordeel. Ja, de HEMA, dat was mijn minst favoriete winkel. Terwijl mijn moeder dan wat kleding stond te bekijken, stonden mijn broertje en ik te watertanden bij de beroemde HEMA worsten. Zelfs na uren zeuren mochten we er geen meenemen. Nu snap ik dat wel hoor... ze zijn nou niet bepaald gezond! 

Het was dus niet bepaald een pretje als we naar winkels gingen, behalve als we beloning een kaas- of sauzijzenbroodje kregen. Of als ik naar de Intertoys mocht, om barbiepoppen te bekijken (waarna ik vervolgens weer zeurde of ik er niet ééntje mocht hebben?). Ik was zo dol op de Intertoys, dat ik stond te springen als het speelboek in de brievenbus lag. Joepie, dan konden we weer allerlei dingen aankruisen die we graag wilden hebben! Niet dat we het kregen, natuurlijk. Alleen met Sinterklaas. Dat is nu allemaal wel anders: het Intertoys speelboek is ingeruilt voor het nieuwste H&M boekje, en ik kan wel dagen lang achter elkaar shoppen! (Nou ja, als ik het geld er voor heb, dan). Lekker tussen de kleding neuzen, heerlijk! Een jaar of acht terug had ik het nog geen minuut uitgehouden in zo'n winkel. Dan was ik allang gillend weggerent...

Stiekem ken ik dat gevoel dus wel dat jongens nu hebben als ze weer eens met hun vriendin kleding moeten gaan passen in zo'n 'stomme H&M'.. Maar of ik het helemaal begrijp? Nou, dat niet. Ze ontgaan de lol van het winkelen gewoon.

X Emily