Love is in the air!

Nouja, niet letterlijk natuurlijk. Het is weer lente en dat vind ik echt een seizoen voor de liefde, maar waarom? Nou, de eerste zonnestralen verschijnen weer (oké, goed, niet hier in Nederland: ik word harstikke gek van die kou hier!), dieren worden geboren en iedereen komt langzaam weer uit z'n winterdip. Veel mensen worden vrolijker en daardoor worden er weer nieuwe liefdes aangegaan. Tenminste, dat is wat ik dan zie. Ik kijk heel vaak om me heen en neem alles in me op, want dat kan altijd zorgen voor inspiratie! Soms denk ik weleens: ik kan net zo goed psychologie ofzo gaan studeren, omdat ik zoveel bezig ben met het leven en hoe anderen denken en waarom ze zo denken... Tja. Klinkt nogal vaag. Maar nee, doe mij maar journalistiek, dat lijkt me veel leuker en het past beter bij me. Over psychologie gesproken... er schijnen psychologen te zijn die zoveel bezig zijn met de problemen van anderen, dat ze er zelf last van krijgen en uiteindelijk het leven zelf niet meer zien zitten. Nouja.... zo ver wil je het dan toch niet laten komen, toch?

Maar oké, ik wijk een beetje van het onderwerp af. Hetgeen waar ik nu graag over wil schrijven, is de liefde! Je bent er eigenlijk elke dag wel mee bezig (behalve vervelende harteloze mensen, maar ik geloof dat die niet bestaan), omdat je misschien niet alleen verliefd bent, verkering hebt of wat dan ook, je hebt ook liefde voor je ouders. Hoop ik tenminste, ook al kan je ze soms wel slaan. Maar brave ouderliefde is nou nét niet interessant, vandaar dat ik weer even ga switchen, haha! Verliefd zijn. Het ene moment ben je er totáál niet mee bezig, het andere moment overkomt het je opeens. BAM! Je kan alleen maar aan die persoon denken, je mist hem of haar, wil bij diegene zijn (het liefst ook nog eens de hele dag of nog langer, ahum, best wel herkenbaar voor mij dus) en wil leuke dingen doen met diegene waarop je verliefd bent. Sommigen verlangen ernaar ook een keer verliefd te worden omdat het allemaal zo fijn is, geloof me, dat is het ook wel, maar het kan soms ook lastig zijn. Je kunt natuurlijk niet 24/7 bij die persoon zijn, en dan is het echt heel irritant om hem/haar te moeten missen. En juist als je op heel erg op zoek gaat naar liefde, gebeurd er (meestal) niks. Je moet het gewoon afwachten, het overkomt je gewoon.

Dan heb je geluk als je eindelijk de juiste persoon hebt ontmoet die jij leuk vind. En het is helemaal leuk als je daar verkering mee krijgt! Maar soms loopt niet alles op rolletjes, en mensen kunnen soms de verkeerde ideeën hebben over een relatie: die meest gemaakte denkfout is gewoon dat het altijd maar perfect gaat. Dat komt waarschijnlijk doordat je mensen ziet die samen super gelukkig zijn met elkaar, maar uiteindelijk weet je niet of dat ook zo is als je het stel beter kent. (Dit geldt niet voor mij hoor, maar het is meer algemeen). Als je verkering hebt, is het ook belangrijk om met elkaar te praten en dat er daardoor soms ruzie's of discussies van komen, moet gewoon kunnen. Dat hoort er nou eenmaal een beetje bij. Het is natuurlijk niet leuk, maar uiteindelijk moet je kunnen zeggen wat je denkt (tot zekere hoogte) en is communicatie heel belangrijk. Pff, ik lijk net een of andere gestoorde relatietherapeut nu, dus laat ik maar weer even switchen van richting, haha.

Al met al is verliefd zijn gewoon super leuk, en vooral als diegene dat ook voor jou voelt! Iedereen uit het op z'n eigen manier, de één loopt de hele dag stralend door het huis, de ander schrijf het op, iemand anders gaat er liedjes over zingen. Kan allemaal gewoon. Het is ook best spannend als je de ander dan eindelijk gaat vertellen wat je voor diegene voelt, en onthoud, dat als diegene niks voor jou voelt, dat je stoer bent en het tenminste hebt gedurfd! Zelf zou ik dat dus écht niet durven (en degene die dit leest en mij kent weet dat wel, hahaha), want ik ben best wel een watje. Maar ook best wel zo'n hopeloze romanticus af en toe, ik heb zooooveel ideeën over liefde en alles wat daar bij hoort, het spookt soms allemaal door m'n hoofd en daar kan ik dan wel uren aan gaan liggen denken. Best handig en leuk eigenlijk, zo gaat de tijd snel en is dat dus vooral heel handig tijdens een saaie les of als ik in slaap wil komen. Dusja... een dromerd ben ik helaas ook wel, soms is dat echt erg. Vaak heb ik niet eens door dat ik aan het dromen ben of zit ik zo diep in gedachten dat ik geeneens hoor wat mensen zeggen. Geen idee of dat voor anderen ook herkenbaar is, het zal wel.

Als je dan uiteindelijk verkering hebt is het belangrijk dat je leuke dingen kan doen met z'n tweeën, en elkaar kan vertrouwen. Want zonder vertrouwen heeft het ook niet zo veel zin om verkering te hebben, toch? En zoals ik al zei, die issues en alles, horen er gewoon bij en komen meestal wel weer goed. Daarbij hoort ook jaloezie zoals ik al eerder in een stuk schreef. Dat laat zien dat je van diegene houd, en dat je diegene niet kwijt wil. xoxo

                                                                  xoxo